Queens of the Desert

‘STOP!’ ‘Hier?’‘Ja!’ ‘Zullen we…?’

Rudi parkeert de camper langs kant van de weg en ik spring eruit. Hij drukt op de Play button.

‘Meeting Mr. Right, the man of my dreams,

The one and only true love, or at least it seems

With brown coco skin and curly black hair

It's just the way he looks at me, that gentle loving' stare…’

De kinderen zijn eerst stomverbaasd maar beginnen dan te joelen. Rudi kijk breed grijnzend toe hoe ik sta te zingen en te dansen op het rode zand.

‘…Finally you come along

The way I feel about you it just can't be wrong

If you only knew the way I feel about you

I just can't describe him oh no no….’

Ik paradeer de camper weer in, ruk uit mijn rugzak de roodwitblauwe glitter outfit en trek hem aan. Het is mijn Thaise souvenir die in de kast lag te verstoffen. De jurk die ik twee jaar geleden heb gekocht toen ik wist dat we Thailand zouden inruilen voor het land van ‘Priscilla Queen of The Dessert’. Hakken heb ik niet bij me, wel sneakers maar die dansen ook prima.

‘….Finally it has happened to me

Right in front of my face

My feelings can't describe it

ULURU is het decor van het optreden. The Outback, The Red Centre, 3 uur vliegen vanaf Sydney, precies in het midden van Australië. Ik ben meer een zee-(man)-mens, maar nu we hier zijn is het overweldigend.

Finally it has happened to me

Right in front of my face

And I just cannot hide it’

Ik haal nog twee jurken tevoorschijn voor de meiden. ‘Kom op!’ zeg ik. ‘We maken een filmpje en dansen voor opa en oma die vandaag 50 jaar getrouwd zijn!!’

Lachend zwaai ik naar de touringcar die voorbij sjeest en de motorrijders die hun duim opsteken. De rest van de vakantie gaat Priscilla niet meer uit ons hoofd. Lotus is er van overtuigd dat ze zingt: 'FAMILY it has happened to me'.

KLIK HIER VOOR FILMPJE Priscillas Queens of the Desert 2013

‘The Outback is heel groen en helemaal niet heet’, constateert Morris.

Het is herfst dus de maximum temperatuur is 30 graden. ’s Nachts wordt het zo’n graad of tien, maar dan liggen we onder een dekbed. Als we ’s avonds na zonsondergang nog wat drinken voor de camper, zien we op nog geen twee meter afstand een dingo voorbij lopen. Het lijkt alsof het Rusty is, de overleden hond van de buren.

‘Boom, boom, boom, boom, boom, zand, zand, zand, zand, zand’. Farah neuriet een mantra terwijl het landschap aan ons voorbij trekt. Het is veel heuvelachtiger dan gedacht en ‘Truffula-trees’ van The Lorax bestaan hier echt.

‘Gaan we dan weer naar die grot van ‘De Oude Mensen’? vraagt Morris. Het is acht uur ’s ochtends en gisteren heb ik samen met hem rondom Uluru gelopen in een kleine drie uur tijd in de felle zon. Best pittig voor een jongen van zeven, maar ook fascinerend omdat we verhalen verzonnen zoals de Aboriginals dat deden bij het zien van de rots met verborgen geheimen. We realiseren ons hoe zwaar het moet zijn om hier te overleven. Vliegen zijn er de hele dag, behalve als de zon ondergaat of als je in de schaduw staat. We kunnen onze monden weer open doen zonder er één op te eten dankzij de ‘Great Aussi Flynets’ die we na de eerste dag meteen gekocht hebben. (Ook verkrijgbaar in roze voor Farah)

Die ochtend gaan we weer aan de wandel, maar dan met een Aboriginal gids die de verhalen vertelt die echt alleen op die plek verteld mogen worden. De muur in de grot is gebruikt als een soort schoolbord, en hij ontcijferd de betekenis ervan. We zien de plekken waar gekookt, gegeten en geslapen werd, en waar ‘de oude mensen’ die niet meer mobiel waren of ziek waren de tijd doorbrachten. Morris vond het begrijpelijk dat zij als ‘proefkonijnen’ werden gebruikt als er ondefinieerbaar voedsel was gevonden. Ze zouden anders toch als eerste doodgaan?

Natuurlijk beklimmen we Uluru NIET. 

Het rijden gaat op de automatische piloot. Om de zoveel kilometer staat een waarschuwingsbord ‘Floodway’, opmerkelijk in deze droogte. We zien de allereerste kangoeroe en hij springt precies voor de camper. We raken hem, maar hij springt toch door. Farah ligt op mijn schoot. Gelukkig slaapt ze en heeft ze niets gezien.

De koelkast van de camper raakt leeg en moeten al weer terug na zes dagen omdat er weer gewerkt moet worden en de scholen beginnen. The Olga’s, Kings Canyon, Mc Donnel, we hebben het gezien, gevoeld en Aboriginals in Alice Springs in de supermarkt geroken. The Outback is een andere wereld.

Op de laatste avond weer terug in ‘Alice’ loop ik naar de supermarkt grenzend aan onze camping. De drank zit achter slot en grendel. Ik word in de ‘bottle shop’ gelaten alsof ik naar de gevangenis moet. Als ik naar buiten loop met mijn koude biertjes gaat het slot er weer op. Buiten liggen Aboriginals als zwervers voor de deur. De slijter komt me achterna en sluist me via de achterdeur weer terug naar de camping.

Het is triest. De levensverwachting van Aboriginals lag op 90 en is nu gehalveerd doordat de lijven niet bestand zijn tegen alcohol en suikers.

Terwijl wij helemaal into RAW en ECO zijn, zouden onze wegen elkaar toch ergens ooit weer moeten kruizen. Hoop dat de nieuwe generatie een brug kan slaan.

Finally it has happened to me

Right in front of my face

And I just cannot hide it’

Rollenspel in het koningshuis

‘He’s awfully BEIGE’. Verzucht ze en bijt op haar met Chanel rood gestifte onderlip. Ik moet zo hard lachen omdat dat hét woord is dat alles over onze kroonprins en binnenkort Koning Willem zegt: beige. Gelukkig heeft hij Maxima die wat kleur in zijn leven brengt. Zij mag het zeggen, deze vrouw van de wereld, een barones nota bene (in feite een ex-Barones, maar dat ik weer een heel ander verhaal.)

Toen haar schoonzoon drie weken op zakenreis ging gaf ze haar dochter het boek Fifty Shades of Grey, die zich daardoor weer kapot schaamde. Iedere dag als ze haar kleinzoon ophaalde keek ze haar dochter schalks aan….’en?’ Heb je lekker gelezen?’ Iets wat haar dochter tot op de dag van vandaag zal blijven ontkennen. Sommige dingen wil je niet horen of krijgen van je moeder.

Om mijn HAVO Engels up to date te houden en mijn woordenschat te blijven vergroten, lees ik dan toch eindelijk ook maar Vijftig tinten grijs in het Engels. Hapt makkelijk weg en ik zie de film zo voor me. Vlak daarna krijg ik de Nederlandse versie als iBook waar ik razendsnel doorheen scroll. ‘Submissive of Sub’ klinkt toch wat spannender dan ‘onderdanige’.

Uiteraard kun je je afvragen of seks beter klinkt in het Engels of dat de Nederlandse vertaling wel heel letterlijk is. Of is het een boeketreeks anno 2012 die van 18-80 gelezen wordt en toch nooit op de 5HAVO literatuur lijst zal belanden. Onbewust maakt het toch meer los dan ik denk.

De zomer wordt heter en heter en ik word attent gemaakt op een artikel in de The Sydney Morning Herald over The Pain Game. Of ik het gelezen heb. Nu het hier zes weken zomervakantie is en ik 24/7 ‘sub’ ben aan drie kinderen is het van het lezen van een krant nog niet gekomen. In de stapel oude kranten naast de bank, vind ik het desbetreffende artikel.

Sam, a 40-years-old divorcee with two children who lives in one of Sydney’s poshest suburbs, gets annoyed at common perception that submission stems for abuse. "It's all a balance. Basically there are chemicals in the brain and it's a balance of endorphins and adrenalin, and getting them to the right point, bringing them back and forth", she says, adding that she enjoys the feeling of letting go that come with subspace. "I haven't found anything else that satisfies every facet of who I am." She became in a ‘sub’relationship with a well-known man when she was in her teens. His feath in her early 20s prompted her to go ‘vanilla’ by marrying someone who wasn’t interested in her restraints. ‘I wasn’t being authentic’, she says. Now she visits private SM parties.

Ik laat het lezen aan Rudi en we moeten lachen. Wij wonen in die ‘poshest’ wijk waar inderdaad van alles gebeurd. Uiteraard heet ze geen Sam, maar heeft ze een valse naam op gegeven om niet herkend te worden. Ik denk terug aan Paul Jambers hoe hij over haar een reportage zou kunnen maken met zijn Belgische accent: ‘Overdag is zij een zorgzame moeder….maar ‘s nachts rijgt zij zich in een korset en laat zij zich slaan op haar derriere.’ Of is het toch ook een beetje Guido Belcanto’s ‘Willy & Wanda’? ‘Ze kunnen elkaar niet missen, Meesteres en Martelaar’.

Ze klopt niet bij het plaatje van de parenclubs die Jambers ooit liet zien op TV. Als ze vertelt dat ook die andere Sam zich overgeeft aan deze feesten zakt bijna mijn broek af.*

*Dit is een voorproefje op een boek over de Sydney’s Poshest Suburbs-wives  wat er ooit zal komen… bij voldoende belangstelling ;-)

De volgende dag lig ik op het strand. Het is de heetste dag in Sydney ooit. 44 graden wordt het bij Shark Beach. Het verschil in temperatuur met Nederland is op dat moment FIFTY. Een groter contrast is er niet.

Zou Beatrix ook ‘Vijftig tinten grijs’ hebben gelezen, of heeft ze na 30 april eindelijk tijd om zich te over te geven aan de rol van onderdanige? Zou ze het boek daarna doorgeven aan Maxima? Of heeft haar zoon het al gelezen zodat hij de fijne kneepjes kent en weet hoe hij het land moet domineren?

Let op of ze bij de troonwisseling op haar lip bijt.

Oliebollen en Facebook op Sharkisland

Onze nieuwjaarsduik zit er al weer op. Mijn held was de enige in de mensenmassa op Maroubra Beach met UNOX-muts. Ik weet het, het is niet eerlijk. 32 graden met zon in Sydney, tegen 7 graden met regen in Nederland. De oliebollen van gisteren smaakten nog prima met de bubbels soda water in plaats van champagne.

Oud & Nieuw in Sydney betekent: geen vuurwerk op straat, maar vuurwerk shows op verschillende plekken in de stad. Een alcohol verbod in sommige parken/ stranden waar mensen zich verzamelen om het vuurwerk te zien. Politie controleert of de fles water toch geen wodka bevat. Het vuurwerk verbod is sinds 25 jaar van kracht, dus men weet niet beter dan dat je met z’n allen naar dit evenement gaat kijken en na afloop naar huis gaat. Nu nog ondenkbaar in Nederland.

Shark-island. Dat was de locatie voor ons om het nieuwe jaar in te luiden. Een piepklein onbewoond eiland in de haven van Sydney. Een national park zonder elektriciteit en waar het strikt verboden is om iets van vuur mee te nemen. Geen kaarsen of fakkels en zelfs geen sterretjes. De belachelijk dure kaarten om naar het eiland te gaan zijn een bijdrage aan de 6,3 miljoen dollar die in 20 minuten de lucht in gaat. De kosten worden schijnbaar verantwoord dat het uiteindelijk $4 per toeschouwer kost en dat het $156 miljoen dollar oplevert voor de locale economie. Onder het motto: ‘nu we hier toch zijn/ alles voor de eerste keer’ ben ik toch blij dat ik kaarten heb weten te bemachtigen.

De pont vanaf Rose Bay (kwartier lopen vanaf ons huis) brengt ons om 18:30 uur naar het eiland dat zo genoemd is omdat het de vorm van een haai heeft. Meer dan 700 man met proviand, eskies (koelboxen) en picknick kleden, de toegestane responsible amount of alcohol en zaklantaarns. ‘Hij was de buurjongen in Amsterdam naast jouw kantoor’, zegt een Nederlands meisje tegen mij. Ik kijk hen vragend aan, en realiseer me dan dat hij denkt dat ik mijn zus ben. It’s a small world.

Het uitzicht vanaf het eilandje is adembenemend. De zon zien we ondergaan achter het Opera House en de Harbour Bridge en het business district. We toosten met onze buren en blijven maar foto’s maken omdat we beseffen hoe uniek dit is. De kinderen spelen nog wat op het strandje met zaklantaarn in de hand op zoek naar krabbetjes. Perfectie bestaat.

Om 21:00 is er een vroege vuurwerkshow voor de kinderen. We zien we naast prachtige fonteinen ook een vuurwerk-koala en krab en met wat meer fantasie een platypus in de lucht. ‘En broccoli’, zegt één van de kinderen als er een groene bol verschijnt. ‘En bloemkool!’ Na afloop kruipen de meiden in hun slaapzak en staren we samen nog naar de sterrenhemel. Gelukkiger kan ik niet zijn. Farah slaapt binnen drie tellen. Lotus probeert de sterrenbeelden te herkennen. De zuiderster is zichtbaar. Ik zie 'het pannetje'. ‘En daar: een oester!’ zegt Lotus. En dan: ‘Mama, waarom slapen we eigenlijk nooit meer in een hotel?’

Ineens is het middennacht. Geen countdown maar een verlichte hemel en twintig minuten lang genieten we van de show die over de hele wereld wordt uitgezonden. Het voelt goed om als eerste 2013 in te gaan! Rudi en ik zoenen, maar de Australiers om ons heen lijken het vuurwerk belangrijker te vinden dan met je familie/ vrienden te toosten op een gelukkig nieuw jaar. Het is rustig zonder carbid en muziek. Na afloop weet men niet hoe snel men weer moet inpakken en naar de pont lopen. Wij knallen met onze vrienden nog een fles open en nuttigen op ons gemak een glas waardoor we de boot missen. De tweede pont na enen neemt de laatste party-gangers mee.

Het grote voordeel van het vuurwerk verbod is dat het veilig is om met kinderen om half twee ’s nachts terug naar huis te lopen/ fietsen/ steppen, al lijken wij de enigen gekken te zijn die dat doen…. Het is een totaal ander soort feest doordat het zo stil op straat is zonder rotjes en gillende keukenmeiden. De enige die herrie maken zijn wij Nederlanders die van reuring houden en een dronkenlap. Honderden mensen lopen over straat omdat er geen taxi’s te krijgen zijn.

Thuis houden we nog een after-party met ijs voor de kinderen ‘want we hadden nog geen toetje gehad’. Morris heeft het de hele nacht volgehouden op slechts 1blikje cola. Adrenaline van geluk, net als wij.

Kerstmis 2012 was gelukkig niet cold & lonely, omdat we uitgenodigd waren bij vrienden van school die ons verwenden met een traditioneel Engelse kalkoen en wij vertelden over kerst in Nederland. Terwijl wij op Spotify naar de Aussie Jingle Bells versie luisterden, kwamen op mijn People List de nummers van familie & vrienden voorbij. ‘Christmas was a friend of my’, ‘Joy to the World’, ‘Driving home for Christmas’, ‘Last Christmas’ en ‘2000 miles’. Een enkeling luisterde naar ‘Tired of being alone’.

Tegelijkertijd kwamen op Facebook de foto’s binnen van de eerste kerstontbijten- brunches en diners. Niks is fijner dan even bij elkaar binnen te gluren. Wie eet wat en zit waar, bij vrienden of toch bij de schoonfamilie? Vrolijk, vermoeid, verliefd, verkouden, verwend of verdrietig? Met Iphone in de hand om de verveling te verdrijven of toch een glas champagne? Wie heeft de meest hysterische boom? Wie heeft alles ontvlucht en zit op een tropisch eiland? Hoeveel wordt er onder het eten ge-whatsappt of ge-wordfeud?

Het gevoel van 'iets missen' wordt kleiner nu we op oneindig veel plaatsen tegelijkertijd kunnen zijn dankzij de huidige technologie. Al blijft huilen via de Skype bij het horen van aangrijpende gebeurtenissen als een scheiding en het plotseling overlijden van een jeugd-vriendinntje, verschrikkelijk. Ik blijf een voorstander van het af en toe moeten kunnen opbeamen.

...

Ik ben blij dat ik vanochtend om 10:00uur (24:00 Nederlandse tijd) wakker word gebeld door mijn ouders die samen op de bank zitten. Dankzij Skype kan ik het Bossche vuurwerk zien bij hun de straat. We kunnen elkaar niet verstaan van de herrie. Ik maak een hartje in met mijn handen en blaas handkussen naar Nederland.

GELUKKIG NIEUWJAAR ALLEMAAL!

Learnen om te readen

ik, ik, ik, nik, ik. nee rik. nee. rik, nik, nee. lees rik. neem mee, rik. ik. nee, nik.

Nederlands leren lezen in groep2, is alsof de kinderen ineens aan het stotteren zijn. Geen hoofdletter te zien in deze AVI boekjes maar wel commanderende zinnen zonder ‘mag ik?’ of ‘alsjeblief?’  De vraag is of het überhaupt wel zinnen zijn?

wil wil wel? wil wil kip. ik kip. fan dan. fan wil kip. wil wil fan? nee, kip.

In het Engels lezen ze vloeiend. Prachtige woorden als hippopotamus of binoculars. Dankzij een plaatje lezen ze niet letter voor letter maar zien je het woord als één beeld. En als ze het écht niet weten: ‘sound it out!’  Een prachtige Engels puffende P en een hijgende H. De TH is geen probleem als je een beetje slist omdat er nog af en toe geduimd wordt.

Ruzie krijgen we alleen als ik zeg dat de A in het Nederlands een E is. En de E een I…..

Het valt ook niet mee, twee talen leren. Eigenlijk drie talen, want er wordt ook nog Italiaans gegeven op de Australische Public School. Ik heb Signor Abbi al laten weten dat ik hem dat niet in dank afneem. Straks gaan onze lange blondines op 16 jarige leeftijd op Interrail en kunnen ze ook nog een goed gesprek aangaan met één of andere hitsige Italiaan…

Aan onze keukentafel begint het Engels het van het Nederlands te winnen. Engelse woorden worden letterlijk vertaald waardoor je zinnen krijgt als: ‘Dit is de beste weg, zo moet je het doen.’

Of als je het Nederlandse woord niet weet dan gebruik je gewoon het Engelse woord: ‘Als ik aan het worken ben moet jij je mond zippen.’

‘Kun je mij de ketchup aan- passen?’

‘We hiden het hier. Zo wordt papa echt surprised!’

‘….en toen ging hij spyen naar die slang en hij ging peaken uit zijn hol. (na het zien van het favoriete programma Deadliest 60)

Nooit een dull moment.

Als de kinderen slapen, lachen wij om weer een hilarische aflevering van Toren C. http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1298483

‘Met de receptie. Yes. Hello. I speak Engels. Wat? No, they are away on a bedrijfs-onion.’

Silly Season is begonnen. Eergisteren de Melbourne Cup. Op wie ga jij gokken, werd mij gevraagd. Dames in te korte jurken met bloemendessins en hoedjes of veren in het haar. Hoge hakken, essentieel. Vanaf lunchtijd leek alles stil te liggen –iedereen zat in de kroeg-  en toen de belangrijkste race begon, was het bijna drie uur en stond ik als nuchtere Nederlandse mum weer gewoon op het schoolplein.

Cumcumber-time klinkt iets te gezond voor de aankomende feestweken waarbij de alcohol weer rijkelijk zal vloeien. De eerste uitnodiging voor de Xmas borrel is al binnen. En een pakketje van Sint.